piątek, 28 listopada 2008
Zapisanie

Jakoś ostatnio mam tyle do pisania poza blogiem (tzw. praca na stopień oraz bardzo pilne tłumaczenie), że dla odreagowania nieustannego patrzenia na klawiaturę kilka bardziej tradycyjnych materiałów pisarskich. W starożytności, także klasycznej, pisano właściwie na czym się dało: nie licząc dość drogiego papirusu i wynalezionego mniej więcej na przełomie III i II w. pergaminu (w języku polskim zachowała się nazwa wskazująca jeśli nawet nie na rzeczywiste miejsce dokonania tego wynalazku, to miasto, które poprzez istnienie tam konkurencyjnej dla Aleksandrii biblioteki niewątpliwie przyczyniło się do poszukiwania nowych możliwości zapisu), wykorzystywano tabliczki gliniane, kamienne, metalowe i drewniane, kawałki kości, tkanin, a także przedmioty użytkowe posiadające równocześnie inne przeznaczenie. Pisząc zaś niekoniecznie stosowano oczywisty dla nas system podziału na słowa, nie zawsze też pisano w określonym kierunku - znane są greckie inskrypcje wykonane pismem "zawracającym": kiedy dochodzono do końca miejsca przeznaczonego na napis, dalszy ciąg wpisywano w kierunku przeciwnym. Stosowano też skróty, a wszystko to, jak nietrudno się domyślić, utrudnia dziś odczytywanie często i tak uszkodzonych tekstów. Z odczytywaniem antycznych alfabetów i inskrypcji wiąże się zresztą wiele anegdot, z których najbardziej lubię oczywiście tę o piśmie linearnym B (mykeńskim), w którym dość wcześnie odcyfrowano imiona znane z poematów Homera, w związku z czym uczeni już się cieszyli, że będzie można przesunąć datowanie epopei daleko poza VIII w., na czasy samej wojny trojańskiej (ok. 1280), gdy okazało się, że teksty na tabliczkach nie są żadną literaturą, tylko zapisami handlowo-gospodarczymi, a imiona wielkich bohaterów po prostu były w owym czasie w powszechnym użytku...

Aryballos z inskrypcją

Archaiczny aryballos koryncki (ok. 625 BCE), z napisem "Jestem Aineta" obok głowy kobiecej i dziewięcioma imionami męskimi - wedle muzealnego opisu być może wielbicieli Ainety.

Papirus z Eneidą

Fragment papirusu z zapisanym siedem razy tym samym wersem z Eneidy Wergiliusza (II 601) - zapewne w ramach nauki pisania. Znalezisko z Hawary w Egipcie, I w. CE

Tabliczka brązowa

Rzymskie brązowe tabliczki służące do odciskania napisów (w tym przypadku imion własnych), być może jako pieczęci na towarach. I-II w. CE

Kość

Łopatka wołu z listą wpłat (być może związanych z podatkami) dokonanych przez wymienione na niej osoby. Znalezisko z Oxyrhynchos w Egipcie, znanego głównie z ogromnej "biblioteki" papirusów zachowanych w piasku. IV w. CE

 Wszystkie artefakty pochodzą z British Museum w Londynie.

niedziela, 16 listopada 2008
Pomysłowość złotników

Dawno obiecałam Domnie-N więcej biżuterii, więc, Natalio, w spóźnionym prezencie urodzinowym - chyba najpiękniejsze kolczyki z mojej kolekcji (oczywiście - i niestety ;) - tylko fotograficznej), może staną się inspiracją dla Twojej biżuteryjnej twórczości :)

Hellenistyczne kolczyki

Hellenistyczne kolczyki w kształcie rozet z zawieszkami w kształcie gołębi. III w. BCE

Kolczyki hellenistyczne

Złote kolczyki z głowami Erosa i zawieszkami w kształcie amfor. Damaszek, ok. 150-50 BCE.

Hellenistyczne kolczyki

Hellenistyczne kolczyki w kształcie serc z zawieszką w kształcie dysku i amfory. Syria, ok. 150-50 BCE

Wszystkie artefakty należą do zbiorów British Museum w Londynie.

I oczywiście są to spore powiększenia.

środa, 05 listopada 2008
Tyberiusz i Kaligula

Kiedyś zapowiedziałam taką serię wpisem o Auguście (jak blox wreszcie zdecyduje się na wprowadzenie tagów zamiast kategorii, to będzie ją łatwo znaleźć), warto ją więc może wznowić.

Tyberiusz

Tyberiusz (Tiberius Julius Caesar Augustus), 42 BCE - 37 CE, rządził 14-37 CE

Mutatis mutandis rzymski odpowiednik księcia Karola w tym sensie, że musiał bardzo długo czekać aż obejmie tron, w związku z czym zdążył zgorzknieć (choć niektórzy twierdzą, że przyczyną jego okrucieństw, zwłaszcza pod koniec rządów, były zmiany osobowości wywołane zatruciem ołowiem, dość powszechnym w Rzymie, gdzie rury wykonywano z tego metalu). Syn Liwii z pierwszego małżeństwa, adoptowany i wyznaczony na następcę przez Oktawiana Augusta, w młodości wsławił się jako bardzo zdolny dowódca i polityk, pod koniec życia wycofał się do ulubionej willi na Capri, skąd sprawował rządy, które można określić mianem terroru, wzbudzając nienawiść Rzymian.

Kaligula

Kaligula (Gaius Julius Caesar Augustus Germanicus), 12-41 CE, rządził 37-41 CE

Zasłynął jako psychopatyczny okrutnik, znany z mniej lub bardziej niebezpiecznych dziwactw (kazirodcze związki z siostrami, uczynienie konia senatorem to te najbardziej znane), ale zapowiadał się na wybitnego władcę, obdarzonego nie lada intelektem - był też witany z ulgą jako odmiana po latach ponurych rządów znienawidzonego przez Rzymian Tyberiusza - tyle że niedługo po objęciu rządów  zachorował (prawdopodobnie na zapalenie opon mózgowych), co zmieniło jego osobowość. Miał po kim dziedziczyć zarówno charakter jak i talenty, jako syn Germanika, adoptowanego syna Tyberiusza, znakomitego dowódcy i polityka, i Agrypiny Starszej (rodzonej wnuczki Augusta i córki Marka Agryppy, przyjaciela Oktawiana Augusta i jego najwybitniejszego generała), jednej z nielicznych kobiet w dziejach dynastii julijsko-klaudyjskiej, która była przykładną żoną, matką i obywatelką i nie wsławiła się żadnymi większymi skandalami.

Oba popiersia pochodzą ze zbiorów paryskiego Luwru i są mniej więcej współczesne rządom obu cesarzy.

12:57, drakaina , Rzym
Link Komentarze (2) »
sobota, 01 listopada 2008
Dary grobowe

Złote maski nie były wyłączną specjalnością kultury mykeńskiej - choć to z tamtych czasów przetrwały te najsłynniejsze, a wśród nich ta, którą Heinrich Schliemann uważał za pośmiertną maskę mitycznego Agamemnona. Podobne maski wkładano do grobów - zwłaszcza na peryferiach świata greckiego - w VI, a nawet V w. BCE. Znane są przykłady z pogranicza Epiru i Ilirii, dzisiejszego Ohrydu (ponoć obecnie w Muzeum w Belgradzie, co muszę kiedyś sprawdzić), a także z Macedonii. Rysy twarzy masek są na tyle zróżnicowane, że zapewne mają charakter portretowy. Stanowią zaledwie fragment wyposażenia grobowego zarówno w okresie helladzkim, jak i greckim, które obejmowało nierzadko złote i ceramiczne naczynia, biżuterię, elementy uzbrojenia, figurki kultowe - ale muszę coś zachować na wpiwy w przyszłych latach...

Złota maska z Myken

Maska mykeńska, połowa XVI w. BCE
Narodowe Muzeum Archeologiczne w Atenach

Złota maska z Macedonii

Maska z Macedonii, cmentarzysko w Sindos, grób kobiecy z końca VI w. BCE
Muzeum Archeologiczne w Thessalonice

Mykeny, groby szybowe

Fragment okręgu A grobów szybowych w Mykenach,
miejsce znalezienia pięciu pochówków wyposażonych m. in. w złote maski.

O autorze
       Copyright

       

       

        Najlepsze Blogi